บลอคนี้ของฉันกับโคลเวอร์~*

“นั่นสิ” สาวทอมอินทรีกล่าวขึ้นเป็นเชิงเห็นด้วยกับหยิน

“ก็โคลเวอร์ไม่รู้จะเลือกใครดีนี่นา... – 3 – ” สาวน้อยผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีเขียวตอบ ก่อนที่จะหันไปกินขนมกับไอริน และสรที่นั่งอยู่ข้างๆ

“ถ้าไม่รีบตัดสินใจ เด๋วจะโดนคนอื่นแย่งไปโดยไม่รู้ตัวนะโคล คึคึคึ” หยินกล่าวแซวเพื่อนของเธอพร้อมกับหันไปมองทางหน้าห้อง ก่อนที่จะหันกลับมาหัวเราะในแบบฉบับของเธอ

“ห...เห๊? พ...พูดอะไรน..น่ะหยิน โคลเวอร์ไม่ได้คิดจะคู่ก...กับ...เค้าคนนั้นซะหน่อย?!”

“อะไรกัน? เรายังไม่ได้บอกเลยนะว่าใคร ร้อนตัวนี่นาโคล คึคึคึ”

“นั่นสิ... มีอะไรแอบแฝงรึเปล่าโคลจัง  =w= ” ไอรินกล่าวขึ้นบ้าง หลังจากที่นั่งกินขนมฟังเพื่อนๆคุยกัน

“ง...ง่า หยิน ไอจังอ๊ะ! อย่าแกล้งกันซี่ >///<” ” ว่าแล้วเจ้าตัวก็ตั้งหน้าตั้งตากินขนมที่อยู่บนโต๊ะของหยินอย่างกับว่ามันจะทำให้ใบหน้าที่ระเรื่อดังลูกตำลึงสุกนั้นจางหายไป

“เอ๊ย? โคลแบ่งกันมั่งดี๊” สาวหัวเห็ดตกใจเมื่อเห็นทีท่าว่าขนมที่มีอยู่อาจจะไม่มีเหลือสำหรับเธอ

วันนี้เป็นวันพุธ... เป็นวันที่โคลเวอร์ชอบที่สุดในหนึ่งอาทิตย์...

แต่วันพุธนี้มันเป็นวันอะไรกัน?

...ตั้งแต่เช้าตอนที่เธอกำลังแต่งตัวเพื่อไปเรียน ที่ผูกผมอันโปรดของเธอก็หายไปเดินหาซะทั่วบ้าน พอมาเจออีกที...ก็ถูกกับน้องหมาขย้ำเละไม่เหลือชิ้นดีไปซะแล้ว

เธอก็เลยคิดจะหาที่ผูกผมมาผูกแทนของเก่าไปเรียนซะก่อน แต่เมื่อเธอหันไปมองนาฬิกาก็ปรากฎว่า...

เธอกำลังจะไปโรงเรียนสาย!!! สุดท้าย...เธอก็มาโรงเรียนสายอยู่ดี   

ช่วงพักเช้าเหมือนทุกคนจะรู้ว่าวันนี้เธออารมณ์ไม่ดี ก็เลยค่อยมีใครเข้ามาคุยกับเธอเท่าไหร่นัก

จะก็มีแต่หยิน ไอริน สร แล้วก็อินทรีนี่ล่ะที่ดูเหมือนว่าจะพยายามช่วยกันทำให้เธออารมณ์ดีขึ้น...

ซึ่งก็เหมือนว่ามันจะได้ผล สำหรับคนติดเพื่อนอย่างเธอซะด้วยสิ...  

เมื่อหมดช่วงเวลาพัก เธอจึงลาเพื่อนๆกลับไปนั่งเรียนในที่ๆของตัวเอง เธอพยายามตั้งใจจดจ่อกับการเรียนทุกวิชาเพื่อที่จะได้ไม่นึกถึงเรื่องเลวร้าย(?)ทั้ง 2 เรื่องเมื่อเช้า...

พอเธอรู้สึกตัวอีกทีก็คงจะเป็น...  

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!! เสียงฟ้าผ่าทำเอาเจ้าของเรื่อนผมสีเขียวสะดุ้งโหยง ทำเอาเธอหลุดออกจากภวังค์เลยทีเดียว...

“ฝ...ฝนตกตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?” เธอเอ่ยออกมาอย่างแปลกใจ หันหน้าไปมองเด็กชายที่ก้มหน้าก้มตาเล่นรูบิกอยู่อย่างใจจดใจจ่อ

“ตั้งแต่เริ่มเรียนคาบบ่ายแล้วฮะ พี่โคลเวอร์” ต้นไม้ เด็กน้อยอัจฉริยะที่นั่งข้างๆเธอหันมาตอบคำถาม ก่อนที่จะหันหน้ากลับไปเล่นเจ้าลูกรูบิกต่อ

“งั้นหรอ?” เธอบ่นพึมพำก่อนที่จะหันไปมองทางหน้าต่าง นี่มันก็ใกล้จะเลิกเรียนแล้ว แต่สายฝนก็ยังไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดเลยซะด้วยสิ... แถมวันนี้เธอยังไม่ได้เอาร่มมาอีกต่างหาก

“เฮ้อ...”

 “เฮ้อ...” โคลเวอร์ถอนหายใจอีกครั้ง เธอมองนาฬิกา...นี่มันก็ 16.30 น. แล้ว ฝนเริ่มซาลง แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเสียทีเดียว เพื่อนๆขอเธอก็ทยอยเดินทางกลับบ้านกันเกือบจะหมดห้องแล้ว รวมไปถึงเพื่อนๆที่ทำเวรที่ห้องเรียนวันนี้ด้วย

“โคลเวอร์ ยังไม่กลับอีกหรอ?” หนุ่มผิวแทนร่างสูงเอ่ยถามขึ้น

“อื้อ...โคลจะรอฝนหยุดก่อนน่ะ”

“อืม...งั้นเรากลับก่อนนะ”

“อื้อ กลับบ้านดีๆนะธี อย่าให้แผลเปียกน้ำล่ะ”

“อ่ะ...อืม ไว้เจอกันนะโคล” ธีโบกมือเป็นเชิงกล่าวลา

“อื้อ เจอกันพรุ่งนี้จ๊ะ ธี” เธอกล่าวตอบพร้อมโบกมือลา ...ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง ได้ยินแต่เพียงสายฝนที่ตกพรำๆ เธอฟุบลงนอนกับโต๊ะหวังเพียงแต่ว่า พอเธอตื่นขึ้นมาฝนที่เธอเกลียด ที่เธอกลัวจะหายไป...   

โคล... โคล... โคลเวอร์...

“อ...อือ” เธอลืมตาตื่น เงยหน้าขึ้นมามองต้นหาเสียง

“ยังไม่กลับบ้านอีกหรอฮะ” คีริล(แมวน้ำ) เจ้าของเรือนผมหยักโศกเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยเมือพบว่าเธอนอนฟุบอยู่ในห้องคนเดียว

“อื้อ...โคลเวอร์รอให้ฝนมันหยุดตกน่ะ แล้วแมวน้ำ...?!” เธอเอ่ยตอบหันหน้าไปรอบๆ พบคีริล กีกี้ สุน ภู และคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้...ลัค!

“อ๋อ พวกเราพึ่งกลับมาจากการทำความสะอาดที่ห้องพักครูน่ะฮะ แล้วก็...กำลังจะมาหยิบกระเป๋ากลับบ้านกัน”

“โคล จะกลับพร้อมกันเลยรึเปล่า?” ภูเอ่ยขึ้น

“ฝนมันยังตกอยู่ เดี๋ยวโคลว่าโคลรออีกนิดดีกว่า ขอบคุณที่ชวนค่า” เธอตอบ โบกมือลาเพื่อนทีละคน... ทีละคน...ทีละคน... จนเหลือคนสุดท้าย...ลัค

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากเจอหนุ่มไม้กลองคนนี้หรอกนะ เพียงแต่ว่าพักนี้เธอเห็นเขาไม่ค่อยคุยกับเธอซักเท่าไหร่ ทั้งๆที่แต่ก่อนแล้วเขาเองก็แกล้งเธออยุ่บ่อยๆ แต่พอช่วงหลังๆมาเจอเขาแสดงอาการแบบนี้กับเธอแล้ว เธอก็เลยไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรให้เขาโกรธรึเปล่า

และแล้วความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง... เธอตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นั่งจัดเก้าอี้ให้เข้าที่เข้าทางก่อนที่จะถือกระเป๋าเดินออกนอกห้องไป ส่วนเขา...ก็เดินตามเธอมาติดๆ เธอรีบสาวเท้าอย่างไม่รอช้าไปยังชั้นล่างของอาคารเพื่อที่จะกลับบ้าน ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าออกนอกอาคารนั่นเอง...

“โคลเวอร์” เขาเอ่ย เธอหันไปมองเขา

“กลัวฟ้าร้อง-ฟ้าผ่าไม่ใช่หรอไง?” เขากล่าวเหมือนรู้ทัน...

สุดท้าย...โคลเวอร์ก็ต้องเดินกลับกับเขาสิน่ะ T^T เธอคิด  

...โคลเวอร์อาศัยร่มของลัคเดินออกนอกโรงเรียน ฝนที่ตกตอนแรกก็ดูเหมือนว่าจะซาลงแล้ว เธอกับเขาเดินเลียบรั้วโรงเรียนไปเรื่อยๆ

“ว...วันนี้ไม่ได้กลับกับพี่คนนั้นหรอกหรอ?” ร่างบางเอ่ยขึ้น

“อืม...” เขาตอบเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะชวนเขาคุยเรื่องอะไรดีเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึมครึม... ระหว่างที่เธอคิดหาเรื่องชวนคุยอยู่ ทันใดนั้นเองก็มีแสงสีขาวผ่าลงมายังต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้าเธอ ไฟลุกลามไปทั่วลำต้นต้นไม้ต้นนั้น เธอตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก

“ระวัง!!!” ลัคตะโกน พร้อมกับฉุดร่างของเธอหลบต้นไม่ใหญ่ที่กำลังเอนล้มลงมายังร่างของเธอ หลังของเด็กหนุ่มกระแทกกับกำแพงโรงเรียนเข้าอย่างจัง! ตอนนี้...ร่างของสาวน้อยตกอยู่ในอ้อมกอดของเด็กหนุ่มซะแล้ว...

“ข...ขอโทษค...!!!” เจ้าของเรื่อนผมสีเขียวเงยหน้าขึ้นมองหน้าเด็กหนุ่มเพื่อกล่าวขอโทษ แต่ยังไม่ทันจะกล่าวจบเธอก็มุดหน้าเกาะเด็กหนุ่มไม่ปล่อย...

“โคลเวอร์...”

“...”

“โคลเวอร์...คนอื่นเขามองเราสองคนอยู่...”

“ม...ไม่เอา โคลเวอร์กลัว”

“...”

“...”

“กลัวอะไร?”

“ข...ข้างบน” สิ้นเสียงของสาวน้อย เขามองไปตามตำแหน่งที่เธอพูด เจ้าของผมสีน้ำเงินตกตะลึงกับสิ่งที่เขาเห็น!

 ...ภาพที่เขาเห็นคือภาพแมลงสาบเจ้ากรรมนับสิบๆตัวเกาะกันเป็นกระจุกบนกำแพงเหนือหัวเขา ถึงเขาจะไม่ใช่คนกลัวแมลงสาบ แต่ก็บอกได้เลยว่า นี่มันสยองของแท้!!! มิน่าล่ะ...ทำไมเธอถึงเอาหน้ามาซุกเขา ไม่กล้ามองขึนมาข้างบน

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะรวมรวมสติพูดกับเธอ

“โคลเวอร์ลุกขึ้นเถอะ ตัวเปียกหมดแล้ว...”

“…”

“ไม่กลัวมันเดินลงมาหาหรือไง?” สิ้นเสียงเขาเธอส่ายหัว แล้วก็ยิ่งเกาะเขาแน่นขึ้นไปอีก

“…”

“ถ้าอย่างงั้นค่อยๆลุกนะ โอเคมั้ย?”

“อ...อื้อ” เธอพยักหน้า และลุกขึ้นอย่างช้าๆ ตามที่เขาบอกหลังจากที่เขาและเธอลุกขึ้นมาจากพื้นเรียบร้อยแล้ว สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมามองเขา

“ข...ขอบคุณนะลัค” สาวน้อยเจ้าของเรือนผมกล่าวขอบคุณเขา เด็กหนุ่มยื่นมือไปลูบหัวเธอเบาๆอย่างอ่อนโยน เขาเดินไปหยิบกระเป๋าของทั้งคู่ และร่มของเขาหันมามองหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีเขียว

“กลับบ้านกันเถอะ…”

“อื้อ…”  

“นี่...ลัค...” สาวน้อยเอ่ยขึ้นเบาๆ

“หืม?” เขาหันไปมองเจ้าของเสียงเล็กๆที่เดินอยู่ข้างๆเขา

“ขอเกาะเสื้อลัคได้มั้ย?” เธอช้อนตามองเขา เด็กหนุ่มชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

“อืม...”  

“ลัค...” เธอกล่าวขึ้นอีกครั้ง 

“ ?? ” เด็กหนุ่มหันมามองหน้าเด็กสาว(อีกครั้ง)

“การบ้าน7 น่ะ... ถ้าไม่รังเกียจ...คู่กับโคลเวอร์นะ” เธอกล่าว

“ 0 – 0? ” เขาขมวดคิ้ว หันหน้ามามองร่างที่เล็กกว่า

“ไม่ได้...งั้นหรอ?” เธอเงยหน้าขึ้น เพื่อขอความมั่นใจจากเขา

“…เปล่า...”

“ถ้าหยินรู้เข้าโคลเวอร์ต้องโดนล้อแหง๋ๆเลยแฮะ -3- ”

“ 0 – 0? ”

“ม...ไม่มีอะไรจ๊ะ”

ถึง ไดอารี่ที่รัก... 

สวัสดีจ๊ะไดอารี่ วันนี้โคลเวอร์เจอเรื่องโชคร้ายมาหลายเรื่อง... ตั้งแต่ตอนเช้าเลยล่ะ ทั้งเรื่องที่ผูกผมของโคลเวอร์ เรื่องที่ไปโรงเรียนสาย แล้วก็เรื่องฝนตกด้วย... แต่พระเป็นเจ้าก็เหมือนว่ายังเห็นใจโคลเวอร์อยู่ล่ะ~ ไดอารี่จำได้มั้ย? ที่โคลเวอร์บ่นเรื่องหาคู่ทำการบ้านไม่ได้เมื่อวันก่อนน่ะ ตอนนี้โคลเวอร์หาคู่ได้แล้วล่ะ แล้วก็...เรื่องที่โคลเวอร์กังวลอยู่ว่าเค้าโกรธโคลเวอร์อยู่น่ะไดอารี่... เค้าคนนั้นก็ไม่ได้โกรธอะไรโคลเวอร์ล่ะ นี่น่ะนะโคลเวอร์ถือว่าเป็นสิ่งที่พระเจ้าประทานมาให้โคลเวอร์โดยเฉพาะเลยนะเนี่ย แค่นี้...โคลเวอร์ก็มีความสุขแล้วล่ะ

วันนี้ โคลเวอร์ไปก่อนนะไดอารี่...

โคลเวอร์ ~

:: NAKISHI*s ZONE ::

กล่าวสวัสดีทุกๆท่านนะคะสำหรับการบ้านนี้อาจจะยาวไปหน่อยนะคะ

แล้วก็ดูเหมือนไม่ค่อยจะมีสาระอะไร(เหมือนคนอื่นๆ)เท่าไหร่นัก

การใช่ภาษาอะไรก็อาจจะงูๆ ปลาๆ (ไม่)นิดหน่อย

เพราะว่านากิไม่ค่อยถนัดแต่งฟิคซะด้วยสิคะเนี่ย ^w^”

แต่ถ้าหันมาวาดรูปแทนก็เกรงว่ามันจะไม่ทันส่งช่วงที่ว่างอยู่...

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นนากิก็แต่งด้วยใจนะคะ(ใจที่อยากแกล้งลูกตัวเองล่ะสิไม่ว่า ขนาดตัวเองยังเสียว) 

ถ้าบกพร่องยังไงๆ ก็แนะนำได้นะคะจะนำไปปรับปรุงค่ะ >w<