บลอคนี้ของฉันกับโคลเวอร์~*

 

 

--------------------------------------------------------------------- 

「CS」Freestyle :: 2. NIGHTMARE

 

แขกรับเชิญ :: ไอริส ธร แมน ลี่ลี่ อินทรี กิ๊ฟ ไทย ลัค

 

 

. . . . .

 

ก้อนเมฆปุกปุยสีขาวที่จับตัวกันเป็นกลุ่มก้อนภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส... และแสงแดดอันร้อนแรงที่สาดส่องลงมายังสนามซีเมนต์อันกว้างใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าอาคารเรียน ภายใต้อาณาเขตของโรงเรียนลูกบาศ์กวิทยา เหล่าดอกไม้ในโรงเรียนทั้งหลายที่ทนฤทธิ์ของดวงอาทิตย์ไม่ไหวก็พากันเหี่ยวเฉา พอๆกับอารมณ์ของนางสาวณิชาภา โชติรัตติกาลเสียไม่มีผิด!

 

ทั้งๆที่วันนี้ท้องฟ้าก็ปลอดโปร่งไม่มีเค้าว่าฝนจะมา วันนี้เธอก็อารมณ์ดีเหมือนวันอื่นๆ แต่ทำไมวันนี้เธอถึงเต้นท่าผิดตลอด(ทั้งๆที่เธอเองก็จำท่าได้) เสียการทรงตัวบ้างล่ะ หรือไม่ก็ให้จังหวะช้ากว่าเพื่อนบ้างล่ะ เธอก็ได้แต่ขอโทษขอโพยเพื่อนๆ แล้วก็หัวเราะแห้งๆไปตลอดการซ้อมในช่วงเช้า ทว่าภายในใจของเธอในตอนนี้ก็กังวลมากมายซะเหลือเกิน คิดนู่นคิดนี่จนตัวเธอเองไม่รู้ว่าเรื่องไหนเป็นสิ่งที่ควรทำก่อน เรื่องไหนเป็นสิ่งที่ควรเก็บไวคิดทีหลัง

 

 

 

“เฮ้! ยัยโค” เสียงของอินทรีดังขึ้นเรียกสติให้คนถูกเรียกหลุดจากห้วงความคิด

 

 

“อ...อ๊ะ อินทรี” เจ้าของชื่อหันไปหาอินทรี แล้วก็ฉีกยิ้มให้เธอเหมือนเคย สาวคิ้วเข้มสังเกตเห็นเพื่อนสาวดูไม่ปกติเหมือนอย่างทุกที เธอขมวดคิ้ว สมองเริ่มประมวลผล ปากก็เอ่ยด้วยความเป็นห่วง

 

 

“เป็นไรน่ะเรา? หืม?” ว่าแล้วเจ้าตัวก็ก้มตัวมามองหน้าเด็กสาวคู่สนทนาที่อยู่ตรงหน้า ตาก็ไม่หยุดที่จะคอยสังเกตภายในแววตาของเพื่อน สาวผมเขียวเหมือนจะรู้ตัว หลบสายตาเธอ แล้วก็ยิ้มให้เธอ

 

 

“ไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย!” ว่าแล้วคนตัวเล็กกว่าก็แลบสิ้นใส่เพื่อนสาวทันที คนที่ถูกล้อเลียนเกิดอาการหมั่นไส้เพื่อนขึ้นมาตะหงิดๆ ยื่นมือไปจับหัว แล้วบรรจงขยี้หัวเจ้าของผมหางม้าที่อยู่ตรงหน้าจนยุ่ง

 

 

“อ....อินทรี ง๊า~!” คนถูกแกล้งเริ่มโวยวายคนที่อยู่ตรงหน้า

 

 

“ใจเย็นๆ ไม่ต้องคิดมากน่ะ... เรื่องแค่นี้เอง” สาวผมเปียเอ่ยพร้อมกับตบหัวเพื่อนรักเบาๆ และก็ดูเหมือนว่ามันจะจี้ตรงใจโคลเวอร์เข้าอย่างจัง สาวน้องสะดุ้งเล็กน้อย และเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะหันมายิ้มในอารมณ์ที่คนอย่างอินทรีคุ้นเคยดี

 

 

“อื้อ!” เมื่อรู้ว่าเพื่อนสาวของเธอเข้าใจแล้วเธอก็หันไปกลั่นแกล้งกับลี่ลี่ต่อ โดยมีเสียงห้ามปรามของกิ๊ฟดังเป็นระยะๆ

ไม่ต้องคิดมาก...งั้นหรอ?...

 

 

 

 

. . . . .

 

 

การซ้อมดำเนินต่อไปเรื่อยๆ โคลเวอร์มุ่งมั่นกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากขึ้น เธอเต้นได้ดีกว่าช่วงเช้าที่ผ่านมา แต่ก้ยังมีบางช่วงที่ยังเต้นผิดบ้าง ถูกบ้างสลับกันไป เวลาล่วงเลยผ่านไปจากบ่ายโมงเป็นบ่ายสอง บ่ายสองเป็นบ่ายสาม บ่ายสามเป็นบ่ายสี่... การซ้อมร้องเพลงเชียร์ของเพื่อนๆยังดังอยู่เป็นระยะๆ ไทยเจ้าของตำแหน่งรองประธานสีฯ ก็เดินมาคุยกับอินทรี ลี่ลี่ กิ๊ฟ และแมน มีแค่เด็กหนุ่มดวงตาสีทองที่ยืนเป็นเพื่อนโคลเวอร์พาร์เนอร์ของเขาที่กำลังซ้อมอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ไกลจากพวกเขาเหล่านั้นเท่าไหร่ แต่ไม่ทันไรแมนก็โวยวายอะไรบางอย่างขึ้นมา เด็กหนุ่มบอกกล่าวกับเพื่อนสาวที่กำลังซ้อมอยู่ว่าจะขอเข้าไปร่วมวงสนทนานั้น ซึ่งเธอก็ไม่ขัดอะไร...

 

 

“ชั้นว่าดีออกนา ทางฝั่งเราก็ดีแล้วน่าจะลองโคกันดูนะ” อินทรีเป็นคนเอ่ยเป็นคนแรกหลังจากที่ธรได้เข้าไปสู่การสนทนา โดยมีไทยยืนรออยู่ข้างหลังไม่ไกลเท่าไหร่นัก

 

 

“เราว่า...ก็ดีเหมือนกันนะ” ลี่ลี่เอ่ยสนับสนุนอินทรีขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะทิ้งระยะห่างจากสาวทอมคนนี้

 

 

“กิ๊ฟ...แล้วนายอ่ะคิดยังไง?” อินทรีหันไปถามเด็กหนุ่มที่อยู่อีกข้างของเขา

 

 

“อ...เอ่อ...คือว่า...ผม...”

 

 

 

 

            . . . . .

 

 

            เจ้าของเรือนผมสีเขียวยกพู่เชียร์ขึ้นลงตามจังหวะของเพลงเชียร์ที่เพื่อนๆประชากรสีขาวที่ซ้อมอยู่ไม่ไกลมากนัก แต่ไม่ทันไรเสียงร้องของเพื่อนๆก็เงียบลงไปทันที ความเงียบบังเกิดขึ้น เหลือแต่เสียงกลองที่ดังเป็นจังหวะบ้าง ไม่เป็นจังหวะบ้าง สาวน้อยเกิดความแคลงใจ หันหน้าไปทางต้นเสียงนั้น?

 

 

 

“ขนาดยัยโคยังสนใจเลยแฮะ” เสียงของอินทรีดังขึ้น เบนความสนใจของเด็กสาวให้หันไปสู่วงสนทนาที่อยู่อีกข้างหนึ่ง พลันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองปลีกวิเวกออกมาอยู่คนเดียว เดินเข้าไปหาอินทรีทันที แต่ไม่ทันไรเสียงโทรโข่งที่มาจากทางแสตนด์ก็ดังขึ้นมา สร้างความแคลงใจให้กับสาวน้อยเป็นอย่างยิ่ง

 

 เฮ้... ฝั่งนั้นน่ะไม่ต้องเถียงกันให้มากความ มาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย นี่คือคำสั่ง~!

 

“มีอะไรงั้นหรอ?” เด็กสาวที่พึ่งเดินมาถึง หันไปมองหน้าอินทรียิงคำถามไปให้เพื่อนเพื่อขอคำตอบ

 

 

“อ๋อ...ก็ไม่มีไรหรอก ก็แค่...ไปเต้นหลีดให้พวกแสตนด์ดูเท่านั้นเอง ~ หึๆๆ” เมื่อได้คำตอบ สมองก็ประมวลความหมายที่เพื่อนส่งมาให้...

 

 

“..........” สาวร่างเล็กเงียบไปชั่วครู่ก่อนที่จะอุทานเสียงสูงดังลั่น

 

 

“ห....เห๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

 

“ห...ให้ป...ไปต....เต้นต...ตอนนี้เนี่ยนะ?!” ณิชาภาพูดเสียงสูง กิริยาอาการของเธอแสดงถึงความรู้สึกไม่มั่นใจในทันที

 

 

“น่าๆ ไอริสก็เรียกแล้วนี่นา”

 

 

“ค...โคล ม...ไม่ไปม...ไม่ได้หรอ?!”

 

 

“น่าไปเต้นดูก็ไม่เสียหายนี่นา (เพราะยังไงเดี๋ยวก็ต้องไปเต้นให้พวกนั้นดูอยู่ดี)”

 

 

“ต...แต่ว่า?!”

 

 

“อ๊ะแน่~ หรือว่าเขินที่ไปเต้นต่อหน้าลัคล่ะ ห๊ะ? ยัยโค” ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อกล่าวถึงใครบางคนที่ยังคงตีกลองเป้นจังหวะอยู่ทางฝั่งแสตนด์

 

 

“ม...ไม่ใช่ซ...ซะหน่อย?! ค...เค้าย...ยังไม่พร้อมต...ต่างหากล่ะ?!” เธอโวยเสียงแข็งหัน มองไปทางกิ๊ฟส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเขา เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย หัวเราะแห้งๆก่อนที่จะพูดว่า

 

 

“จ...จริงๆผมว่า ไม่ช้าหรือเร็วเราก็ต้องไปเต้นให้เพื่อนๆดูแล้วน่ะ...คือ...”

 

 

“ต...แต่ว่า?!”

 

 

“ไปเต้นให้เพื่อนๆดูเถอะนะครับโคล เพื่อนๆเค้ารอกันอยู่นะ” ไทยเอ่ยขึ้นบ้าง โคลเวอร์หันมามองหน้าไทย         

...เพื่อสีขาวของเรานะครับโคลเวอร์...เออร์...เออร์...

 

“อ...อืม ก...ก็ได้”

 

 

 

 

            . . .  . .

 

 

            เสียงเชียร์ของประชากรสีขาวที่อยู่บนแสตนด์ดังลั่นเมื่อเห็นว่าหลีดกำลังเดินทางมาทางนี้ เสียงเชียร์ที่ดูฮึกเหิมของสีขาวนั้นไม่ได้ทำให้สาวน้อยสนใจเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่หน้าเพื่อนๆสีขาวทุกคน ทุกคนดูตั้งหน้าตั้งตารอเวลาที่หลีดเลอร์จะเต้นอย่างใจจดใจจ่อ แม้แต่คนที่มีหน้าที่คอยตีกลองก็ด้วย! ใบหน้าน้อยๆขึ้นสีระเรื่อ พยายามไม่สนใจมองไปทางอื่น แต่เมื่อเหลือบตาหันมามองอีกที เขาคนนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนเป้าหมายไปสนใจกลองที่อยู่ตรงหน้ากับชไนเดอร์ไม่กลองคู่ใจที่มือของเขาเลย

 

 

“เดี๋ยวเพื่อนๆ ช่วยกันร้องเพลงนะครับ ไทยเองก็จะช่วยร้องด้วย”

 

 

“.....”

 

 

“ขึ้นมือพร้อม!” เสียงสั่งขึ้นมือของแมน สาวน้อยสะดุ้งโหยง! จนแทบจะตอบรับคำสั่งไม่ทัน

 

 

“พร้อม!”

 

 

“***พร้อม! 3! 4!” เมื่อแมนสั่งเสียงเพลงที่ร้องโดยเพื่อนๆก็เริ่มขึ้น  มีเสียงจากเครื่องดนตรีคอยกำกับจังหวะ แต่เสียงเหล่านั้นก็ไม่ได้ไหลผ่านเข้าหูของเธอเลยแม้แต่น้อย  และแล้ว...ขาเรียวเล็กของเธอก็ไปเหยียบกับพู่เชียร์เจ้ากรรมที่วางไว้ทำเอาเธอเสียหลัก ล้มลงไปกระแทกพื้นเข้าอย่างจัง เสียงเพลงเงียบลง ธรหันมาพยุงตัวเธอขึ้นมา ตอนนี้เธอทั้งเจ็บ ทั้งอาย สายตาของเพื่อนๆทุกคนมองมาที่เธอ...

 

 

“โคลเป็นอะไรรึเปล่าครับ?” เสียงของไทยเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงเพื่อนร่วมห้อง

 

 

“ค...โคล ข...ขอโทษ ค...โคลไม่ได้ตั้งใจ ค...โคล...ฮึก....” คนที่พึ่งเจ็บตัวเอ่ยด้วยเสียงเสียงสั่นเครือ น้ำใสๆปริ่มล้นออกมาจากตา เมื่อกล่าวเธอจบก็วิ่งออกไปจากที่แห่งนั้นทันที

 

 

“ฮ...เฮ๊ย ย....ยัยโค!” เสียงอินทรีตามหลังเธอมา แต่ดูเหมือว่าเธอจะไม่ได้ยินเสียงของอินทรีเลยแม้แต่น้อย...

 

 

 

 

 

 

. . . . .

 

 

โคลเวอร์วิ่งมาแอบอยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์การกีฬาของโรงยิม ใบหน้าที่อาบน้ำตานั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้น ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนซุ่มซ่ามโดยกำเนิดก็จริง แต่ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยุ่ในโรงเรียนเธอก็ยังไม่เคยทำเรื่องที่ทำให้ตัวเองรู้สึกอับอายขนาดนี้มาก่อน เพื่อนๆจะเห็นว่าเธอเป็นตัวตลกไหมนะ? ไม่สิ...เพื่อนๆจะโกรธที่เธอเต้นได้ไม่ดีรึเปล่านะ? ถ้าเราไปบอกเพื่อนๆว่าตัวเธอเต้นหลีดไม่ไหวแล้ว เพื่อนๆจะเกลียดเธอรึเปล่านะ? แล้วถ้าพวกนั้นตัดชื่อเธอออกจากทีมบาสหญิงล่ะ? แล้วก็วิ่งผลัดผสมอีก? ถ้าอาจารย์รู้เข้าเธอก็อาจจะโดนเขม่นก็ได้? ถ้าเป็นอย่างงั้นมันคงไม่ดีแน่ แล้วตัวเธอควรจะทำยังไงดีล่ะ?

 

 

“ม...ไม่เอานะ ถ...ถ้าเป็นแบบนั้น...ฮึก...” น้ำเสียงของเธอสั่นกว่าเดิม

 

 

“ย...อย่าเกลียดโคลนะ อย่าเลยนะ อย่าทิ้งให้โคลอยู่คนเดียวนะ ฮึก...” ความหลังเริ่มคลืบคลานเข้ามา สาวน้อยนามโคลเวอร์ในตอนนี้ได้หลุดเข้าไปอยู่ในโลกของเธอเองเสียแล้ว โลกแห่งความหลัง...โลกแห่งการหลอกลวง...ของเพื่อนที่เธอรักที่สุด....

 

 

 

 

 

 

 

 

            . . . . .

 

 

“นี่ๆ ชุบ กับ แบมน่ะ วันอาทิตย์นี้ไปเดินงานการ์ตูนกัน นะๆๆ น๊า~”

 

 

“โหยยย อีกแล้วหรอโคลเวอร์ แกจะบ้าไปไหนวะ?”

 

 

“ง่า... แบมก็...”

 

 

“...”

 

 

“แล้วชุบล่ะไปมั้ยๆ? ไปเป็นเพื่อนโคลหน่อยน้า นะๆๆ”

 

 

“ถ้าไอ้แบมมันอินเลิฟอยู่ มันคงไม่ไปหรอก ชั้นไปเป็นเพื่อนก็ได้”

 

 

“ไอ้ชุบ แก...”

 

 

“555+ ก็จริงมั้ยล่ะแก แทงใจดำอ่ะดิ”

 

 

“หนอยยยย ไอ้ชุบบบบบบบบ มึงงงง”

 

 

“555+ แน่จิงมึงจับกูให้ได้ก่อนเหอะ”

           

            วันเวลาดีๆแบบนี้ อยากให้มันอยู่ไปนานๆจังเลยนะ…         

  

 

 

 

 

            . . . . .

 

 

“เรา 3 คน จะรักกันอย่างงี้ตลอดไปนะ ชุบ แบม”

 

 

“อื้ม”

 

 

“ตราบใดที่ไม่มีใครหลังหลังกันล่ะนะ”

 

 

“เห? ทำไมถึงพูดอย่างงั้นล่ะชุบ”

 

 

“แกแม่งปากเสียว่าไอ้ชุบ”

 

 

“พวกเราออกจะรักกันจะตาย ไม่มีหักหลังกันหรอก”

 

 

น่าเสียดายที่เวลาที่เรา 3 คน มีความสุขแบบนี้ มันเป็นเพียงแค่สิ่งหลอกลวงสินะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

. . . . .

 

 

“เอ๊ย? คอร์สนี้เราเคยเรียนแล้วนี่หว่า?”

 

 

“อ่าวหรอ? แต่โคลยังไม่ได้เรียนง่ะ”

 

 

 

 

           

 

 

 

. . . . .

 

 

“นี่มันจะเข้าเรียนแล้วนะชุบ”

 

 

“เอ๊ย โคล เข้าห้องสายหน่อยไม่เป็นไรหรอกน่า ก็แค่เรียนพิเศษเอง”

 

 

“ชุบ แต่เราเรียนเรื่องนี้ยังไม่รู้เรื่องเลยนะ”

 

 

“เถอะน่า...”

 

 

“แต่...ชุบ...”

 

 

“ไม่เป็นไรหรอน่า ไอ้โคลนี่ก็?...”

 

 

“ที่ว่าไม่เป็นไรน่ะ มันไม่เป็นไรของชุบคนเดียวน่ะสิ!”

 

 

 

 

 

 

 

 

. . . . .

 

 

“ไอ้ชุบ...หัวใจมึงมันทำด้วยอะไรวะ?”

 

 

“บ...แบม พอเถอะนะๆ”

 

 

“เงียบไปเลย ไอ้โคล! แกทนได้ แต่ชั้นทนไม่ได้ว่ะ”

 

 

“ห๊ะ! ไอ้ชุบ กะอีแค่ไอ้โคลมันไม่ยอมโดดเรียนพิเศษเป็นเพื่อนแก มึงจะเอาเพื่อนดีๆอย่างงี้มาขายให้ผู้ชายหรอวะไอ้สัด” แบมกระชากคอเสื้อของชุบขึ้นมา ต่อว่าชุบที่ทำหน้าเฉยเมย...

 

 

“มันเป็นแบบทดสอบวัดมาตรฐานว่าใครเหมาะสมที่จะมาเป็นเพื่อนกูเท่านั้นเอง กูพูดภาษาไทยน่ะ ไม่ใช่ภาษาควาย คนที่พ่อแยกทางกับแม่อย่างแกน่ะ... คงจะเข้าใจสินะ เหอะ! ถุ๊ย!” ชุบตอบแบมอย่างไร้อารมณ์ พอพูดจบความก็ถุยน้ำลายใส่หน้าแบม

 

 

“ไอ้เวร! แค่ไอ้โคลมันงอนแกแค่ 2 วัน แล้วแกก็เมินมัน ไปเที่ยวป่าวประกาศว่าไอ้โคลมันโกรธมึง ที่แกไปคบกับไอ้เพชร(สาย)วาย ยืมการ์ตูนเกย์มาอ่านเนี่ยนะ นี่มันไม่เหี้ยไปหรอไงวะ! แกเคยคิดถึงใจโคลมันบ้างมั้ย? ถ้าแกไม่ได้เจอกับไอ้โคลตอนนี้แกคงไม่ได้รู้จักคนเยอะขนาดนี้หรอก!” พอแบมพูดถึงขนาดนี้ชุบถึงกับชะงัก แต่ไม่ทันไรแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็นแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

 

 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า อ...อ้อ นั่นสินะไอ้โคล” ชุบหันหน้ามามองโคล

 

 

“กูขอขอบใจว่ะ ที่มึงหาเพื่อนมาให้กู กูขอเหมาหมดเลยละกันนะ…ฮะๆ” ชุบเงียบไปเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ

 

 

“เอ้อ! กุลืมไป มึงไม่มีเพื่อนคบแล้วนี่หว่า อ้อ!ยกเว้นไอ้ควยไม่มีพ่อนี่สินะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

 

 

น...น้ำใสๆ ไหลอาบแก้มใบหน้าสวย เมื่อได้ยินเพื่อนที่ตัวเองรัก แล้วก็หวงที่สุดพูดออดมาปากของเพื่อนรัก แบมทนไม่ไหวกระชากคอชุบขึ้นมาแล้วเสยหมัดเข้าไปที่คางตรงๆ แต่ชุบไว้กว่าหยิบเอาอาวุธที่เด็กม.ต้นไม่น่าจะมีอยู่ในครอบครองขึ้นมา ก่อนที่จะเสียงๆหนึ่งจะร้องดังลั่น

 

 

            ปัง! ปัง! ปัง!

 

“ม...ไม่น้าาาาาา!!!!!!!!!!!”

 

 

 

 

 

 

 

            ตะ ลึ่ง ตึ่ง โป๊ะ! แกร่กๆๆๆๆ

 

 

“อ...อือ” เด็กสาวลืมตาตื่นขึ้นภายใต้ความมืดมิดที่มีแสงจากโรงยิมลอดเข้ามาเล็กน้อย

 

 

“ร...เรา ฝ...ฝันไป?!” เธอถอนหายใจ ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้เธอแค่ฝันไป...

 

 

 

 

 

 

            ตึ่ก ตึ่ก โป๊ะ!

 

“ห...เห๊? ค...ใครน่ะ?” สาวน้อยหันไปทางต้นเสียง เธอเห็นเงาคนไหล่กว้างร่างสูงคนหนึ่ง จากสติปัญญาของเด็กอายุเท่าเธอก็ประมวลผลออกมาได้ว่า ไม่ใช่ผู้หญิงแน่นอน ทว่า...ตำแหน่งกลองมันอยู่หน้าประตูทางออกนี่ล่ะสิ เธอจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!

 

 

“น...นายเป็นใครน่ะ? ย...อย่าบอกนะว่าเป็นผ...ผีน่ะ?”

 

 

“...” เงาร่างสูงนั้นไม่ได้เอ่ยปากพูด เดินออกห่างจากกลองยาวคู่นั้น แต่กลับเดินมาหาเธอแทน!

 

 

“ย...อย่าเข้ามาน...นะ ม...ไม่งั้นค...เค้าจ...จะกรี๊ดจ...จริงๆด้วยน...นะ…ก...กรี๊....” มือจากเงายื่นมาปิดปากของเธอได้ไวกว่าเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากปากเธอ แสงที่ส่องมาจากโรงยิมทำให้เธอมองเห็นใบหน้าของคนตรงหน้าชัดขึ้น ลัค!

 

 

“อ...อั๊ค เองอ๋อเอี่ย?” เมื่อวางใจแล้วว่าสาวน้อยตรงหน้าจะไม่ส่งเสียงดังเขาก็ละมือออกจากปากของเธอ เขาเดินไปนั่งพิงรถเข็นเก็บลูกบาสที่อยู่ข้างๆเจ้าของผมม้าสีเขียว แล้วก้ใช้ไม้กลองของตัวเองเคาะพื้นเป็นจังหวะ มองไม้กลองของตัวเองไปพลาง

 

 

“...ฝันร้ายหรอ?” ค...คนถูกถามชะงัก หันไปมองหน้าคู่สนทนาก่อนที่จะหันมานั่งกอดเข่า พยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะตอบว่า

 

 

“อ...อื้อ” เธอหยุดเล็กน้อย “ค...โคลฝันว่า...ฝันว่าเพื่อนถูกยิงน่ะ” เสียงเคาะหยุดชะงักดังกึก! คนถือไม้กลองหันหน้ามามองคนตอบ ใบหน้าสวยเปื้อนน้ำตาอีกครั้ง

 

 

“ฝ...ฝันว่า เพื่อนของโคล...ฮีก...เพื่อนของโคลทะเลาะกัน แล้ว...แล้ว...ฮึก...ฮือ...” ไม่ทันจะว่าความจบสาวน้อยก็ปล่อยโฮออกมาไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว

 

 

 

“แล้ว...เพื่อนคนนั้นที่ถูกยิงน่ะ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?...” ลัคถามขึ้นมา คนที่พึ่งปล่อยโฮหันหน้ามามองเขา ก้มหน้ากอดเข่าตัวเอง...

 

 

“ตอนนี้ก็...สบายดีล่ะ เป็นแผลเป็นที่สีข้าง แต่ก็ดีกว่าโดนจุดสำคัญล่ะนะ”พอพูดจบรอยยิ้มเศร้าๆก็ปรากกขึ้นบนใบหน้าของสาวน้อย คนฟังใจแทบหล่นไปลงอยู่ตรงตาตุ่ม ไม่นึกว่าเรื่องโหดร้ายที่สาวตรงหน้าฝันไปเมื่อครู่จะเป็นเรื่องจริง เขาถอนหายใจก่อนที่จะหันหน้าไปหาเธอเอื้อมมือไปตบหัวเธอเบาๆ

 

 

“ก็แค่...ฝันร้ายน่ะ” คนตัวเล้ก ทำตาโตเมื่อได้ยินคนตรงหน้าพูดแบบนี้ น้ำใสๆไหลอาบหน้าของเธออีกครั้ง

 

 

“อ...อื้อ” เธอพยักหน้าตอบรับคำปลอบใจของคนตรงหน้า

 

 

“เช็ดหน้าเช็ดตาซะหน่อย...ออกไปจากที่นี่กันเถอะ” ว่าความจบร่างที่สูงกว่าก็ยืนขึ้น ส่งผ้าเช็ดหน้ามาให้เธอ

 

 

“ข....ขอบคุณนะ เอ๊ะ?! ต...แต่ว่า?!” เธอหยุด... “เพื่อนๆ....”

 

“ล...ลัค เพื่อนๆเค้ายังไม่ได้เกลียดโคลใช่มั้ย?  เพื่อนๆยังไม่ตัดชื่อโคลออกจากรายชื่อนักกีฬาใช่มั้ย?”

 

 

“...แน่ล่ะ  ก็พวกนั้นเชื่อใจเธอเธอไงล่ะ” เขาหยุด “ชั้นเองก็ด้วย” พูดจบเขาก็เดินออกไปนอกห้องทันที เธอเช็ดหน้าเช็ดตารอยน้ำตาบนใบหน้าทิ้ง ลุกขึ้นแล้วก็เดินตามเขาไป

 

 

 

 

 

 

 

 

            . . . . .

           

สาวน้อยเดินตามหลังหนุ่มนักดนตรีมาติดๆ พอเดินออกมาจากโรงยิม เธอเห็นเพื่อนๆหลายคนยืนรออยู่ บางคนกำลังร้องไห้ บางคนที่พึ่งวิ่งมาถึงก็เหนื่อยหอบ แต่แล้ว...ไทยก็สังเกตเห็นเธอ เขาเรียกเพื่อนๆ พูดอะไรบางอย่าง แล้วชี้มาทางเธอ

 

“ยัยโค!” อินทรีพุ่งเข้าหาโคลเวอร์ จับล็อคคอคนตรงหน้าแล้วบรรจงเขกหัวเธอไปหนึ่งที

 

 

“โอ๊ย! จ..เจ็บนะอ...อินทรี!”

 

 

“โทษฐานทำให้คนอื่นเป็นห่วงไงล่ะ!” ว่าความจบแล้วก็ขยี้หัวให้เป็นของแถมอีกที      

 

  

“โคลเวอร์!!!!” เพื่อนๆที่เหลือวิ่งตามกันมา

 

 

“ค...โคลขอโทษนนะทุกคน พอดีโคลคิดมากไปหน่อยน่ะ ต้องขอโทษทุกคนที่ทำให้เป็นห่วงด้วยนะ!” เธอกล่าวขอโทษเพื่อนๆ แล้วก็ก้มหัวเหมือนยอมรับผิด

 

 

“ทีหลังอย่าเก็บเรื่องทุกข์ใจไว้คนเดียวอีกนะ มีอะไรพวกเรายินดีรับฟังเสมอนะครับ โคล”

 

 

“อ...อื้อ ทีหลังโคลจะไม่ทำแบบนี้แล้วล่ะจ๊ะ... ขอบคุณนะทุกคน”

 

 

...ขอบคุณเพื่อนๆจริงๆนะ... ที่ยังเชี่อใจกัน ไม่ทิ้งกันไปไหน โคลโชคดีจริงๆมีเพื่อนอย่างทุกๆคน...

 

 

 

 

 

 

           หม่ามี้คะ ขอบคุณที่ทำให้หนูได้เข้ามาเรียนในโรงเรียนแห่งนี้จริงๆนะคะ

 

แล้วก็... ไม่ว่าเมื่อไหร่...ลัคก็มาช่วยโคลเสมอเลย...ขอบคุณนะลัค...

 

------------------------------------------------

 

** ナキシ’s   ZONE **

 

สวัสดีค่าทุกคน... สบายดีกันมั้ยค้าา?

ที่จริง...ตอนนี้จะเน้นหนักไปเรื่องความกังวลของลูกสาว(โคลเวอร์)

แล้วก็เปิดเผยอดีตขอโคลเวอร์ด้วย

 แต่ไม่รู้ว่าเป็นไงมาไง...มันถึงได้มีฉากหวานโผล่มาก็มิอาจทราบบได้

(พักหลังๆเริ่มรู้สึกว่ามันเริ่มมีจนชักจะเลยเถิดยังไงก็ไม่รู้) 

ครั้งหน้าจะพยายามปรับปรุงเค่อะ...