บลอคนี้ของฉันกับโคลเวอร์~*

วันนี้แสงแดดช่างร้อนแรงเสียเหลือเกิน ชั้นดาดฟ้าของโรงเรียนที่ปกติมักจะไม่มีคนอยู่ในสภาพอากาศแบบนี้ ได้ปรากฏร่างของเด็กสาวร่างเล็กคนหนึ่ง...เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีเขียวนามว่าโคลเวอร์กำลังยืนอยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงเรียน 

เฮ้ออออ....

เด็กสาวถอนหายใจอีกครั้งๆ พร้อมๆไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อนที่ผ่านมาเป็นครั้งที่แปด      

. . . . . 

ในคาบสุดท้ายของการเรียนช่วงเช้าพึ่งจบไป อินทรีได้ชวนเธอไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อน ก่อนที่จะลงไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน ช่วงขากลับเด็กสาวทั้งสองก็ได้ยินเสียงดังโหวกเหวกมาแต่ไกล ครั้นไอ้ความสงสัยมันก้ไปสะกิดความอยากรู้อยากเห็นของสาวผมเขียวขึ้นมาจนทำให้เธอหันไปมองทางต้นเสียง นั่นก็คือห้อง 401 ซึ่งก็เป็นห้องของเธอนั่นเอง เสียงโหวกเหวกยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง จนมีเสียงของใครคนนึงตะโกนขึ้นมา... 

เฮ๊ยยยยยย! ไอ้ลัค!  

เสียงที่ดังออกมาจากห้องสร้างความสนใจให้กับเธอเป็นอย่างยิ่ง เพื่อนขี้แกล้งคนนี้ของเธอไปก่อเรื่องอะไรอีกงั้นหรือ? หรือจะเขาจะมีเรื่องกับคู่กรณีเก่า...พราว เหมือนกับคดีรองเท้าแก้วที่เธอเคยได้ยินมาจากเพื่อนๆ ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งสงสัย เสียงของคนในห้องดังขึ้นอีกครั้ง แต่แล้ว...ทุกๆเสียงก็เงียบลงทันทีเมื่อเธอเดินมาถึงหน้าประดูหลังห้องพอดิบพอดี คนที่ยืนอยู่นอกห้องเบิกตากว้าง ภาพที่เธอเห็นคือสภาพห้องที่ดูเละเทะ ข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นไปเสียหมด และที่ยิ่งกว่านั้น! เธอเห็นคุณเพื่อนจอมขี้แกล้งของเธอกำลังจูบกับแม่สาวพกร่ม...ฟาร์ม น...นี่มันอะไรกันเนี่ย?!  

“อ...เอ่อ...” 0 w 0;  สาวผมม้านอกห้อง ตอนนี้กำลังมีอาการงงเป็นไก่ตาแตก แถมอาการน้ำท่วมปากเข้าให้อีกหนึ่ง เธอหันไปมองอินทรีที่ก็กำลังงงไม่แพ้กัน เธอหันกลับมามองลัคที่กำลังทำตัวไม่ถูก หันมามองเธอที ฟาร์ม...สาวหางม้าในห้องที่ตอนนี้นอนสลบเมือดไปแล้ว แต่เป็นเพราะอะไรก็ไม่อาจทราบได้ทำให้เธอกลับฉีกยิ้มให้ลัค แล้วก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้...

“อ๊ะ โคลยังไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำเลยนี่นา อินทรีไปด้วยกันไหม?” เด็กสาวเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินกลับไปตามทางเดินที่เธอเดินมาเมื่อครู่ สาวผมม้าเท้าฉับๆออกจากบริเวณนั้นทันที โดยไม่สนใจว่าคนที่ถูกชวนจะวิ่งตามมาหรือไม่ เสียงโครมครามดังมาจากต้นเสียงเก่าอีกครั้ง พร้อมๆกับเสียงร้องของใครบางคน แต่ถึงแม้ว่าปากจะบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่เท้ากลับมาเธอและแม่สาวทอมบอยที่วิ่งตามเธอมาอย่างงเหนื่อยหอบมาหยุดอยู่ที่ดาดฟ้าของโรงเรียน ที่ๆเธอกำลังยืนอยู่ในตอนนี้...

“เป็นไร? ยัยโค หึงลัคหรือไง?” อินทรีเปิดประเด็นเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวมีพฤติกรรมที่แปลกไปจากปกติ แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะหยอดคำแซว คนอาการไม่ปกติบัดนี้หันมามองหน้าคนถาม ใบหน้าที่เคยร่าเริงอยู่ตลอดเวลา...บัดนี้กลับขมวดคิ้วเป็นปม เอ่ยปากถามเพื่อนสาวที่ตัวสูงกว่า... 

“ ‘หึง?’ แปลว่าอะไรงั้นหรออินทรี?”

“อ่า...เอ่อ...ก็ประมาณว่าหวง...อะไรประมาณนี้ล่ะมั้ง?” อินทรีเอ่ยตอบอย่างไม่แน่ใจซักเท่าไหร่

“งั้นหรอ?” เธอก้มหน้ามองเงาของตัวเองที่อยู่บนพื้น ก่อนที่จะกลับมายิ้มให้เด็กสาวเจ้าของผมเปียอย่างร่าเริง ก่อนที่จะพูดต่อว่า...

“โคลก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่นา...ไม่ได้หึงลัคด้วย อีกอย่างโคลเองก็ไม่ได้ชอบลัคซะหน่อย ทำไมโคลต้องเก็บเอาเรื่องแค่นี้มา...คิด...ล่ะ...อินทรีอ่ะคิดมาก” น้ำเสียงที่ดูไม่เหมือนเดิม และเสียงที่แผ่วลงก่อนจบประโยค ทำเอาคนฟังใจนึงก็แอบเครียด ใจนึงก็แอบขำเล็กๆ เธอบรรจงขยี้หัวคนที่พึ่งพูดจบซะหนึงที ฉีกยิ้มทะเล้นๆให้เพื่อนผมเขียวตรงหน้า

“เอาเถอะๆๆ เดี๋ยวชั้นจะอยู่เป็นเพื่อนก็แล้วกัน” คนคิ้วคมเข้มเอ่ย คนฟังหันหน้ามามองคนพูด

“ไม่เป็นไร โคลอยู่คนเดียวเองได้ ใกล้จะหมดพักเที่ยงแล้วด้วย อินทรีลงไปกินก่อนละกัน เดี๋ยวโคลค่อยตามลงไปละกันนะ” อินทรีหันไปมองหน้าโคลเวอร์ที่หันหน้ามามองเธอเช่นกัน สายตาของเธอพยายามมองลึกเข้าไปในดวงตาของเพื่อนสาวที่อยู่ข้างๆเป็นเวลาครู่หนึ่ง แต่เมื่อเธอเห็นว่าคนตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนใจก็หันหลังกลับสาวเท้าไปยังประตู โคลเวอร์หันไปมองเพื่อนสาวที่กำลังเปิดประตู แต่ไม่ทันไรเจ้าของผมเปียก็ปิดประตูกลับไปเหมือนเดิม หันหลังกลับมามองหน้าเพื่อนสาวที่มองอยู่อย่างงงๆ แล้วพูดว่า

“ ‘เอางั้นก็ได้ รีบๆลงมาละกัน’ คิดว่าชั้นจะพูดแบบนี้แล้วเดินลงไปล่ะสิ ขอโทษนะที่ชั้นทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะชั้นคงไม่ปล่อยให้เพื่อนของตัวเองต้องนั่งเครียดอยู่คนเดียวหรอกนะ ยัยโค”

“. . .” สาวน้อยไม่เอ่ยอะไร อินทรีเดินเข้ามายืนข้างๆเธออีกครั้ง ในครั้งนี้อินทรีไม่ได้ขยี้หัวเธอเหมือนทุกที แต่กลับสวมกอดเธอเอาไว้

“ขอบคุณนะอินทรี” คนถูกกอดเอ่ยขึ้น พร้อมกับหันไปกอดตอบเพื่อนสาว

“มีอะไรก็ปล่อยออกมาให้หมด อย่าเก็บไว้คนเดียวนะ ชั้นกับสรยินดีรับฟังแกเสมอนะ ยัยโค อย่าลืมครอบครัวเซนต์โยฯของพวกเราสามคนสิ”

“...อือ...” สาวตัวเล็กซุกหน้าเข้าที่ไหล่ของเพื่อน พลางคิดไปถึงความรู้สึกที่บังเกิดขึ้นเมื่อครู่    

. . . . . 

. . . ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนั้น มันหมายความว่ายังไงกัน? . . .   

. . . ทำไมตอนนั้นเธอถึงเฉไฉทำเป็นว่าจะไปเข้าห้องน้ำ? . . .  

. . . ทำไมเธอถึงไม่เดินเข้าไปในห้องเรียนเหมือนปกติ . . .  

. . . ทำไมเธอถึงต้องยืนตะลึงกับเหตุการณ์จนถึงกับพูดไม่ออก . . . 

. . . ทำไม? ทำไมกัน?! มันเกิดขึ้นอะไรกับตัวเธองั้นหรือ? 

. . . ทั้งๆที่เธอเองก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน?! . . . 

“เป็นเพราะอะไรกันนะ...” คนตัวเล็กยังคงเกาะเพื่อนที่อยู่ตรงหน้า คนที่ตัวสูงกว่าลูบหัวเธอเบาๆ 

. . . เป็นเพราะอะไรกัน? . . . 

“ทำไม...โคลถึง...” เธอละมือออกจาก หลังของเพื่อนสาว มือเล็กทั้งสองข้างถูกย้ายมาอยู่ที่บริเวณอกข้างซ้ายของเธอเอง...  

. . . ทำไมกัน? . . . 

“ทำไมกัน?...” เธอยังคงพึมพำกับตัวเอง... น้ำเสียงของสาวน้อยเริ่มสั่นเครือ

. . . ทำไมต้องเหตุการณ์นั้นต้องกลายมาเป็นภาพที่ติดตาเธอมาจนถึงตอนนี้... ทำไมทุกๆครั้งที่ภาพๆนั้นมันปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิดของเธอทีไร ทำไม . . .

“ทำไม...ถึง...รู้สึกเจ็บ...ฮึก...” สายตาของสาวน้อยพร่ามั่ว น้ำใสๆเอ่อล้นปริ่มดวงตาที่เคยฉายแววซุกซน น้ำใสไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ไปพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังขึ้น 

. . . รู้สึกเจ็บ. . .  

“เจ็บเหลือเกิน. . .  ฮ . . . ฮึก . . . ฮึก . . . ฮืออออ . . .” มือที่กุมอยู่กระชับแน่น เสื้อนักเรียนที่เคยเรียบบัดนี้เกิดรอยยับตามแรงของเจ้าของ น้ำใสๆไหลอาบหน้าแก้มสวย จนเสื้อขาวของเพื่อนสาวเปื้อนหยดน้ำตาเพราะใบหน้าไม่อาจสามารถรองรับน้ำใสๆที่เอ่อล้นออกมาได้หมด 

. . . มันเจ็บหัวใจเหลือเกิน . . . 

.

.

.

. . . เจ็บเหลือเกิน . . . 

. . . รู้สึกว่ามันไม่ใช่ตัวของเรา . . . 

. . . รู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้าเลย. . .

       . . . . . 

เฮ้อออออ....

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่ย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ในวันนั้น...นี่มันก็ผ่านมา 3 วันแล้ว จนป่านนี้เธอก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองซักที เพราะตั้งแต่คาบบ่ายในวันนั้น เธอเองก็ไม่ได้คุยกับ ลัค กับ ฟาร์ม อีกเลย ไม่ใช่ว่าไม่อยากคุยกับ เขา และ เธอ คนนั้น... แต่เธอรู้สึกว่าตัวของเธอไม่สามารถหันไปมองหน้าพวกเขาติด... บรรยากาศห้องเองก็ดูเงียบๆไปเหมือนกันจนเธอเธอรู้สึกได้ เธอเกลียดบรรยากาศแบบนี้ โคลเวอร์เหม่อมองฟ้าอีกครั้ง ท้องฟ้าสีสดใสที่ไร้ก้อนเมฆ มีเพียงแต่แดดไร้สีที่ส่งความร้อนมาให้เธออยู่ตลอดเวลา...

. . . กึก . . . กึก . . . กึก . . .

เสียงแปลกหน้าดังขึ้น เจ้าของผมสีเขียวตั้งสติได้ทัน เงี่ยหูฟังต้นตอของเสียง... เสียงที่ว่าดังขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ... สาวร่างเล็กวิ่งไปหลบอยู่หลังกำแพงข้างๆ เพราะเธอรู้ว่ากำลังมีใครบางคนกำลังเดินทางมาที่นี่... เธอรอจนเสียงเปิดประตูเข้ามาแทนที่... คนที่อยู่บนดาดฟ้าก่อนเหล่มองพื้นหน้าประตูที่อยู่ทางด้านขวามือ ใครกันนะที่ขึ้นมาตอนแดดแรงๆแบบนี้... คนสติดีๆเขาคงไม่ขึ้นมาที่นี่เวลานี้กันหรอกกระมัง? เพราะใครเขาจะโง่เหมือนเธอขนาดมายืนตากแดดหาคำตัวให้ตัวเองเป็นวันที่ 4 แล้วกันล่ะ?  

พรึ่บ! . . . กึ่ก! . . .

เสียงเหมือนอะไรบางอย่างกระแทกกับผิวลม สมองก็ประมวลผลเสียงที่พึ่งได้ยินไปพร้อมๆกับภาวนาให้คนที่พึ่งขึ้นมาถึงได้ย่างเท้าเข้ามาทางนี้ เหมือนว่าคำภาวนาจะได้ผล เสียงก้าวเท้าเดินไปทางอื่น โคลเวอร์ค่อยๆหันหน้าไปมองภายหลังกำแพงที่เธอใช้บังกาย ค่อยๆยื่นหน้าไปมองจากขอบกำแพง สาวน้อยแลเห็นรองเท้านักเรียนมันขลับสีดำ กระโปรงสีดำ ผมม้าสีน้ำตาล และ...กำลังกางร่มหันหลังให้เธออยู่  

ฟ...ฟาร์ม!!!  

(ติดตามตอนต่อไปค่ะ...)

*************************

มาต่อแล้วนะคะทุกคน //ฮา

พอดีว่าช่วงนี้กลับบ้านดึกทุกวันเลยไม่ค่อยมีเวลาจะมาต่อซักเท่าไหร่

แต่ตอนนี้ก็ได้มาต่อสมใจอยากแล้ว...เคะ เคะ เค้.... 

ยังไม่เคยแต่งอะไรแนวนี้...ขอรับทุกคำติชมค่ะ //ฮา 

พบกันครั้งหน้าเมื่อตอนต่อไปเสร็จ 555+

(ดูเลวจริงจัง //ฮา)